Το παρακάτω ποίημα γράφτηκε από ένα κοριτσάκι που πάσχει από καρκίνο και είναι σε νοσοκομείο της Νέας Υόρκης. Οι γιατροί του δίνουν μόνο έξι μήνες ζωής.

Παρακολούθησες ποτέ παιδιά
στο λούνα παρκ ή άκουσες τη βροχή
να πέφτει στο χώμα;
Παρακολούθησες το τρελό πέταγμα
μιας πεταλούδας;
Χάζεψες τον ήλιο καθώς ξεθωριάζει
η νύχτα;

Καλύτερα να χαλαρώσεις.
Μην χορεύεις τόσο γρήγορα.
Η ζωή είναι μικρή.
Η μουσική δεν κρατάει για πάντα.

Τρέχεις αλαφιασμένος κάθε μέρα,
όταν ρωτάς κάποιον
«πώς είσαι»
Ακούς την απάντηση;
Όταν τελειώσει η μέρα πέφτεις
στο κρεβάτι αγκαλιά με σκέψεις
για εκατοντάδες δουλειές που στριφογυρίζουν
στο κεφάλι σου;

Είπες ποτέ στο παιδί σου
«Θα το κάνουμε αύριο»
και μέσα στη βιασύνη σου δεν είδες τη λύπη του;
Έχασες επαφή;
‘Αφησες μια καλή φιλία να πεθάνει
επειδή ποτέ δεν έχεις το χρόνο
να πάρεις ένα τηλέφωνο
και να πεις «γεια!».

Όταν τρέχεις παλαβωμένα για να πας κάπου
χάνεις τη μισή χαρά της διαδρομής.
Είναι σα να πετάς
ένα δώρο που δεν άνοιξες.

Η ζωή δεν είναι αγώνας ταχύτητας.
Γι’ αυτό χαλάρωσε.
‘Ακου τη μουσική πριν τελειώσει
το τραγούδι.