Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision είναι μια διοργάνωση που πραγματοποιείται σε ετήσια βάση από τις Δημόσιες Τηλεοράσεις της Ευρώπης, για την ανάδειξη του δημοφιλέστερου νέου τραγουδιού.
Στην πραγματικότητα Eurovision είναι το όνομα του Ευρωπαϊκού τηλεοπτικού δικτύου διανομής της European Broadcasting Union (EBU), που ιδρύθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 50 και συνεχίζει μέχρι σήμερα να προμηθεύει με ειδησεογραφικό και αθλητικό υλικό εντός και πέρα από τα σύνορα της Γηραιάς Ηπείρου.
Τα τεχνικά προβλήματα ήταν φυσικά πολλά. Δεν υπήρχαν δορυφόροι, η χρήση του video ήταν ακόμα στα σπάργανα, ωστόσο νήματα απλώθηκαν για να ενώσουν όλα τα κράτη της European Broadcasting Union (EBU). Το νέο σύστημα λεγόταν Eurovision και επρόκειτο για κοινές παραγωγές θεατρικών έργων, ντοκιμαντέρ και αθλητικών προγραμμάτων. Ωστόσο, σήμερα, 51 χρόνια μετά, η Eurovision συνεχίζει να προμηθεύει με περιεχόμενο όλη την Ευρώπη -και όχι μόνο-, ωστόσο το μόνο πρόγραμμα που στις συνειδήσεις του κοινού ταυτίζεται με την Eurovision είναι ο Διαγωνισμός Τραγουδιού.
Ο Ευρωπαϊκός Διαγωνισμός Τραγουδιού έλαβε χώρα για πρώτη φορά στην Ελβετία το 1956 και οι ρίζες του βρίσκονται στο Ιταλικό Φεστιβάλ Τραγουδιού του San Remo, έμπνευση του Γάλλου Marcel Baison, που είδε την εκδήλωση ως τρόπο να ενώσει τρόπον τινά τα έθνη της μεταπολεμικής Ευρώπης. Το Φεστιβάλ του San Remo συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας.
Δικαίωμα συμμετοχής στον διαγωνισμό έχουν αποκλειστικά τα μέλη της EBU – με εξαίρεση το Ισραήλ και κάποιες άλλες χώρες που δεν απαντώνται στον χάρτη της Ευρώπης. Επειδή ακριβώς η ζήτηση για συμμετοχή στον διαγωνισμό είναι τεράστια, επινοήθηκε μια διαδικασία αποκλεισμού, η οποία βασίζεται στην επίδοση της κάθε χώρας τα τελευταία χρόνια. Από τον κανόνα εξαιρούνται η Μ.Βρετανία, η Γερμανία, η Γαλλία και η Ισπανία, τα τέσσερα μεγάλα συμβάλλοντα μέλη της EBU, που προκρίνονται αυτόματα.
Η επιλογή του τραγουδιού που θα εκπροσωπήσει την κάθε χώρα έγκειται στην ίδια τη χώρα. Πολλές είναι οι χώρες που έχουν τη δική τους διαδικασία επιλογής, κατά την οποία μια κριτική επιτροπή ή το κοινό -με tele-voting- αποφασίζουν τον ερμηνευτή και το τραγούδι που θα εκπροσωπήσει τη χώρα τους.
Ανάμεσα στους πιο επιτυχημένους του θεσμού, βρίσκονται αναμφισβήτητα η Ιρλανδία, με 7 νίκες, η Μ.Βρετανία, η Γαλλία και το Λουξεμβούργο που έχουν από 5 πρώτες θέσεις στο ενεργητικό τους.
Όσο για την εθνικότητα των ερμηνευτών, δεν υπάρχει κανένας περιορισμός, όπως απέδειξε πριν από 2 χρόνια η Αμερικανίδα Katrina Leskanich που συμμετείχε μαζί με τους Βρετανούς Waves. Ας μην ξεχνάμε, εξάλλου, πως η Ελληνίδα τραγουδίστρια με τη λαμπρή διεθνή καριέρα, η Νανά Μούσχουρη είχε εκπροσωπήσει το 1963 το Λουξεμβούργο. Επίσης, στον τελικό διαγωνισμό κάθε χώρα έχει δικαίωμα να εμφανίσει επί σκηνής μόνο 6 καλλιτέχνες.
Η Sandra Kim από το Βέλγιο ήταν μόλις 13 ετών όταν κέρδισε τον Διαγωνισμό του 1986, με το τραγούδι J’aime La Vie. Σήμερα, οι διαγωνιζόμενοι πρέπει να έχουν κλείσει τα 16 χρόνια τη χρονιά του διαγωνισμού για να μπορέσουν να λάβουν μέρος.
Κατά την διάρκεια του Τελικού, οι κανόνες είναι ιδιαίτερα αυστηροί. Απαγορεύεται η ύπαρξη ενισχυτών στη σκηνή και οι ντράμερς πρέπει να χρησιμοποιήσουν τον ήδη υπάρχοντα εξοπλισμό. Ωστόσο, επιτρέπεται η ηχογραφημένη μουσική επένδυση, εφ’ όσον είναι μόνο ορχηστρική. Επίσης, όσα τραγούδια ξεπεράσουν σε διάρκεια τα 3 λεπτά κινδυνεύουν με αποκλεισμό. Το κοινό είναι αυτό, που τελικά επιλέγει τα τραγούδια, μέσω televoting, χωρίς, φυσικά, να μπορεί να επιλέξει το τραγούδι της χώρας του.
