O Τομ Γουέιτς πήρε πριν από λίγο καιρό μια συνέντευξη από τον εαυτό του και, μεταξύ άλλων, τον ρώτησε: «Τι σημαίνει παράδεισος για σένα;».

Έκανε μια παύση, έτσι ώστε να ξεχωρίσει η απάντηση από την ερώτηση, κάρφωσε το βλέμμα μακριά – γιατί, το έχει κανείς για σίγουρο ότι ο παράδεισος είναι ρετιρέ και πρέπει να κοιτάμε επάνω;- και είπε: «Παράδεισος είναι εγώ και η γυναίκα μου μαζί, στη Route 66, με μια κανάτα καφέ, μια φτηνή κιθάρα, ένα μαγνητόφωνο από ενεχυροδανειστήριο, σε ένα Μotel 6, και ένα αυτοκίνητο που τσουλάει παρκαρισμένο έξω από την πόρτα». Αυτά είπε ο Τομ και χαμογέλασε φαντάζομαι στον εαυτό του, που λίγο ώς πολύ περίμενε μιαν απάντηση τέτοια.

Ούτε χρυσές επαύλεις ούτε πλουμιστά σύννεφα, ούτε πρώτη θέση στο σόου της Μαντόνα, ούτε καν παγωτό σοκολάτα (τόνους από αυτό) και παγωμένα κοκτέιλ στην πισίνα- όλα αυτά, να ξέρετε, μπορεί κανείς να τα βρει στον δρόμο, σε διάφορα παραδεισένια στοπ, αν θέλει σώνει και καλά να τα βάλει στο μυαλό του.

Αν ο παράδεισος, πάντως, είχε σήμανση, θα έπρεπε να γράφει- συμβολικά- Route 66, ένα δρόμος που, τελικά, δεν έχει σημασία πού βρίσκεται, αν διασχίζει την Αμερική ή αν οδηγεί στο λιμάνι, απλά έχει τη μαγική δύναμη να βγάζει σε όποιον δρόμο θέλει ο καθένας, ακόμη κι αν στρίψεις λάθος, δηλαδή- εξ ου και έχουν γράψει τόσα τραγούδια γι΄ αυτόν. Δεν έχει μεγάλη κίνηση, δεν είναι σύντομος, δεν έχει τις ευκολίες των ευρύχωρων καινούργιων λεωφόρων, δεν περνάει κανένα express από εκεί- γι΄ αυτό δεν τον προτιμά κανείς αν κάπου τον περιμένουν επειγόντως. Τον αποφεύγεις, με άλλα λόγια, αν έχεις κάποιον σκοπό.

Στον «παράδεισο» του Τομ Γουέιτς εύκολα μπορείς να κάνεις στροφή επί τόπου, να ακούσεις το ίδιο τραγούδι που έπαιζε πριν και να αλλάξεις το πρόγραμμα αν έτσι σ΄ αρέσει. Έχεις παρέα, έχεις καφέ, έχεις βενζίνη. Κι αν συναντήσεις και τον Τομ να τραγουδάει «Ρlease call me, baby», θα είναι στ΄ αλήθεια καλά εκεί έξω. Και μπορείς να τα ζήσεις, πριν απ΄ τον παράδεισο όλα αυτά.