Αν παρατηρήσουμε μια μέρα τους συνανθρώπους μας, σε μία από τις λαχανιασμένες, τύπου αγώνας δρόμου για να προλάβουμε τις υποχρεώσεις μας, τον χρόνο μας, τη ζωή μας, τότε θα δούμε πως όλοι είναι μόνοι τους.
Κυκλοφοριακό κομφούζιο στους δρόμους και αν κοιτάξουμε στα αυτοκίνητα δεν υπάρχει συνοδηγός, οι καφετέριες είναι γεμάτες μόνους που διαβάζουν την εφημερίδα τους και πίνουν έναν κουρασμένο καφέ, στα καταστήματα άνθρωποι μόνοι τους χαζεύουν τις βιτρίνες αλλά πλέον οι βιτρίνες δεν είναι προς επίδειξη των προϊόντων, είναι δημόσιοι καθρέφτες που μας αναγκάζουν έστω βιαστικά να κοιτάξουμε και να δούμε το είδωλό μας. Συνήθως τρομάζουμε και τις προσπερνάμε….
Γιατί όμως έχουμε καταλήξει να τα κάνουμε όλα μόνοι μας;
Οι γυναίκες ευαγγελίζονται την ανεξαρτησία τους από τους ανδρες, την δύναμη τους, τον μύθο ότι είμαστε το αδύναμο φύλο. Οι ανδρες από την άλλη έχουν κουραστεί από τη γυναικεία ματαιοδοξία και μεγαλομανία ή… μάλλον εκνευρίζονται και δεν μπορούν να βγάλουν άκρη. Οι μεν κατηγορούν τους δε και τούμπαλιν. Τι συμβαίνει όμως πραγματικά; Είναι οι γυναικες είναι οι άνδρες, ή είναι η ανάγκη μας για μοναξιά;
Είναι η εποχή μας, που μας σπρώχνει σε ένα πιο μοναχικό τρόπο ζωής ή είναι ή είναι η ανάγκη μας να βιώνουμε τα συναισθήματα μας πιο έντονα, ίσως πιο μαζοχιστικά; Νομίζω ότι έχουμε καταντήσει σαν τον άλβινο μοναχό από τον Κώδικά Da Vinci που προκειμένου να νιώσει καλύτερα έπαιρνε το μαστίγιο του και τιμωρούσε τον εαυτό του. Μάλλον η δική μας τιμωρία είναι η μοναξιά. Την απευχόμαστε αλλά την επιδιώκουμε σαν σπάνιο αγαθό.
Παλιότερα, άνθρωποι μοναχικοί θεωρούνταν από τους πολλούς περίεργοι, προβληματικοί και με κουσούρια. Τους χλεύαζαν, τους υποτιμούσαν όμως κατά βαθός τους ζήλευαν. Η ανάγκη για μοναξιά στον άνθρωπο φαίνεται σε όλες τις πτυχές της ζωής του. Ακόμα κι όταν είμαστε με παρέα, ζήτημα είναι να ακούμε τα μισά από αυτά που λένε οι άλλοι, όταν κάνουμε σεξ σκεφτόμαστε πως θα ικανοποιηθούμε, όταν απολαμβάνουμε ένα τοπίο το θέλουμε για τον εαυτό μας, όταν γεννιόμαστε κλαίμε γιατί δεν μας αρέσει ο κόσμος που ήρθαμε. Δεν υπάρχουν διακρίσεις άνδρας ή γυναίκα…η μοναξιά κυριαρχεί και πρέπει με κάθε τρόπο σε οποιονδήποτε άνθρωπο να γίνει αισθητή. Ετσι η ζωή του αποκτά νόημα, ουσία, σημασία.
Η σημερινή εποχή συμβάλλει στην πραγματοποίηση αυτού του στόχου, τα τόσα ερεθίσματα που μας κατακλύζουν, οι απαιτήσεις από τον εαυτό μας και τους άλλους μας ωθούν σε αυτή. Ξεχνάμε όμως ότι η μοναξιά είναι πιο γλυκιά όταν έχουμε παρέα, όταν κάποιος έρθει να μας συνταράξει το είναι μας, τον κόσμο μας και την ισορροπία μας.
