Εκ φύσεως ο άντρας είναι … επισκέπτης. Τακτικός ή παροδικός, συχνός ή ακριβοθώρητος. Εξαρτάται από την ιδιοσυγκρασία του, την επιθυμία του, τις αντοχές του, τα χρόνια που κουβαλάει πάνω του, τα χρόνια που κουβαλάει η σχέση του. Η γυναίκα είναι πάντα εκεί. Επί της υποδοχής, επί του καλωσορίσματος. Στη χειρότερη περίπτωση μπορεί να υποκριθεί!
Ο άντρας όμως για να περάσει το κατώφλι της χρειάζεται… απόδειξη. Είτε το άγχος είτε η συνήθεια τον κατατρώγουν ενίοτε. Αποτέλεσμα να μένει απέξω αναγκαστικά και η «βεγγέρα» να πηγαίνει στράφι. Υπάρχουν τώρα τα βοηθητικά τύπου Βιάγκρα, βιενουά, φουαγκρά, αλλά το ψυχολογικό είναι εκείνο που παίζει πρωτεύοντα ρόλο. Και βεβαίως, βεβαίως η συμπεριφορά από το έτερο θηλυκό ήμισυ. Σ’ όλους έχει συμβεί πού και πού στάση… εργασίας. Δε χάθηκε ο κόσμος. Δε χρειάζεται σπασμωδικές κινήσεις. Ας το για την επόμενη φορά…! Αυτή είναι μια σημαντική πτυχή της ερωτικής ταλαιπωρίας του αρσενικού.
Να πω και μια άλλη που ταλανίζει το είδος των αρσενικών και είναι τελείως αντίθετη από την προηγούμενη αλλά εξίσου βασανιστική. Μιλάω για το πρωινό ξύπνημα στο κρεβάτι! Τότε που καταλαβαίνεις ότι ο υπόγειος κι αχώριστος φίλος σου έχει αυτονομηθεί, έχει σηκώσει τη δική του παντιέρα. Έτσι στα καλά καθούμενα, έτσι στα καλά ξαπλούμενα. Σε ξυπνάει και σου υπενθυμίζει πως επιθυμεί τάχιστα το πρωινό του.. Με το έτσι θέλω ορθώνει ανάστημα κι άντε να τον κάνεις ζάφτι. Αν έχεις το γκομενάκι δίπλα, τι κάνεις; Να την ξυπνήσεις πρωί πρωί; Τα πρωινά εμπνέουν σπανίως τα θηλυκά, που ανησυχούν μήπως μυρίζει το στόμα τους, μήπως μαυρίζουν πολύ οι κύκλοι κάτω π’ τα μάτια, μήπως, μήπως, μήπως… Πώς να της εξηγήσεις ότι ο άλλος κάνει του κεφαλιού του; Ίσως θεωρηθεί μεγεθυσμένο το πρόβλημα αλλά είναι η πραγματικότητα αφού ο αφέντης τσουτσουνομύτης έχει το χαβά του.
Αν λοιπόν στο άγγιγμα και στο χάδι δεν υπάρξει ανταπόκριση απαιτείται απότομη προσγείωση στο πιλοτάρισμα και με κρύο ντους! Πάει το ταξίδι… Κι η γυναίκα όμως δε θα βρίσκεται σε παρόμοια βασανιστική θέση όσο εσύ κοιμάσαι; Μπορείς ν’ ανταποκριθείς στη λαχτάρα της με την ίδια άνεση που διαθέτει εκείνη; Ιδιαίτερα στο πέρασμα του χρόνου, όταν η συνήθεια σε φθείρει και η επιθυμία μειώνεται; Όταν παραμονεύει εκτός των τειχών ο πόθος ή η φαντασία να επιβεβαιωθείς πως ο ανδρισμός σου είναι παρών και μάχιμος όπως ήταν πριν; Αλλά κι εκείνη δε θα νιώθει την ανάγκη ότι εξακολουθεί να είναι ελκυστική, επιθυμητή; Ποιος ξέρει σε πόσες παραλλαγές διαδραματίζεται σ’ εκατομμύρια σπίτια αυτό το μαρτυρικό και θελκτικό αλισβερίσι των παρανοήσεων και παρεξηγήσεων ανάμεσα στο αρσενικό και στο θηλυκό… Η υπέρτατη ηδονή έρχεται βεβαίως όταν είναι μοιρασμένη. Όταν ο κήπος άνθησε κι όχι απλώς ποτιστεί. Όταν ο ιδρώτας και η θέρμη διαχέουν το γυναικείο σώμα. Όταν δεν είναι μόνο ανακούφιση κι αυτοεπιβεβαίωση αλλά χημεία αγάπης και τρυφερότητας, προσφοράς και απόλαυσης εκατέρωθεν. Κι αν δεν επιτευχθεί λόγω έκτακτου δελτίου θυέλλης, μπορούν να βρουν απάγκιο ο ένας στην αγκαλιά του άλλου ή στην αγκαλιά του Μορφέα εως ότου κοπάσει ο άνεμος και γίνει ξανά κάλμα ο καιρός..
Και οι δύο αποζητούν στην ένωση έναν χαμένο παράδεισο. Να γίνουν από δύο ένας άνθρωπος! Μια ουτοπία τόσο γλυκιά κι επιθυμητή, που δε θα πάψει να υπάρχει. Απ’ αυτό το αέναο σμίξιμο άλλωστε προέρχεται η ζωή. Εκούσια ή ακούσια.
