Η 28η Οκτωßρίου είναι µια πάρα πολύ
σπουδαία µέρα. Η 27η
Οκτωßρίου και η 29η Οκτωßρίου δεν λένε και
πάρα πολλά πράγµατα. Η 26η
Οκτωßρίου κάτι λέει άµα σε λένε Δηµήτρη. Ο
Δηµήτρης Καλπακλής που τον
λένε Δηµήτρη και πάει Δευτέρα, χαίρεται
πάρα πολύ που τον λένε Δηµήτρη
γιατί γιορτάζει και παίρνει πάρα πολλά
παιχνίδια και είναι πάρα πολύ
τυχερός. Ενώ άµα σε λένε Νεκτάριο δεν είσαι
και πολύ τυχερός, γιατί
κανένας δεν ξέρει πότε γιορτάζουν οι
Νεκτάριοι. Κάποτε πρέπει να
γιορτάζουν οι Νεκτάριοι, γιατί ένα παιδί
που το λένε Νεκτάριο µού είπε
ότι κάποτε γιορτάζουν ακόµα και οι
Νεκτάριοι, αλλά επειδή κανένας
άνθρωπος στον κόσµο δεν ξέρει πότε
γιορτάζουν οι Νεκτάριοι, αυτό το
παιδί είναι πολύ στενοχωρηµένο και τρέχουν
και οι µύξες του.
Η 28η Οκτωßρίου είναι µια πάρα πολύ
σπουδαία µέρα άµα πέφτει
Δευτέρα, γιατί έχουµε τριήµερο και πάµε
εκδροµή στο χωριό του µπαµπά
µου. Εκτός αν δεν πάµε, γιατί η µαµά µου δεν
χωνεύει τη µαµά του
µπαµπά µου, ενώ χωνεύει πάρα πολύ τη δική
της µαµά που δεν τη χωνεύει
ο µπαµπάς µου, οπότε µπορεί να µείνουµε και
σπίτι.
Εµείς τα παιδιά είµαστε πάρα πολύ
περήφανα που έχουµε την 28η
Οκτωßρίου. Γιατί πριν γίνει η 28η Οκτωßρίου,
είχανε να γιορτάζουνε
µόνο την 25η Μαρτίου. Την 28η Οκτωßρίου
πηγαίνανε σχολείο κανονικά
γιατί δεν υπήρχε 28η Οκτωßρίου. Δηλαδή
υπήρχε 28η Οκτωßρίου, αλλά
κανένας δεν το έκανε θέµα γιατί δεν είχανε
µπει οι Γερµανοί. Έπρεπε
πρώτα να µπουν οι Γερµανοί και µετά να
γίνει µια µέρα της προκοπής.
Εγώ είµαι πολύ περήφανη Ελληνοπούλα.
Νιώθω ένα ρίγος. Και µόλις
το είπα στη µαµά µου µού έßαλε θερµόµετρο
και είχα 37,4 και µου έδωσε
σιρόπι και µου πέρασε το ρίγος. Η γιαγιά µου
νιώθει ένα ρίγος από µόνη
της, γιατί εκείνη την έζησε την 28η
Οκτωßρίου και πρέπει να την πέρασε
πάρα πολύ ωραία.
Η κυρία Χρυσάνθη, η δασκάλα µας, µας είπε
ότι την 28η Οκτωßρίου
ήρθε ο Ιταλός πρέσßης στο σπίτι του Ιωάννη
Μεταξά, νύχτα, χωρίς να
τηλεφωνήσει πρώτα και τον ρώτησε αν
µπορούν να πάρουνε την Ελλάδα και
να την έχουνε για δικιά τους σ’ όλη του τη
ζωή. Και ο Ιωάννης Μεταξάς
τσαντίστηκε που τον ξυπνήσανε και είπε
«ΟΧΙ». Κι αυτό το «ΟΧΙ» το είπε
πολύ ηρωικά γι’ αυτό κι εµείς το λέµε «το
ηρωικό ΟΧΙ».
Κι εµένα όταν ήρθε η Χαρούλα σπίτι µου,
µου ζήτησε όλες µου τις
Μπάρµπι και τη Σίντι αστροναύτη, της είπα
ηρωικά «ΟΧΙ» γιατί δεν είναι
καθόλου ευγενικό αυτό που έκανε ο Ιταλός
πρέσßης και η Χαρούλα. Άµα
θέλεις να χαρίσεις κάτι το κάνεις από µόνος
σου. Κι ο κύριος Μεταξάς
δεν ήθελε να χαρίσει την Ελλάδα ούτε εγώ τη
Σίντι αστροναύτη.
Και µετά τους πολεµήσαµε τους Ιταλούς.
Δηλαδή, εγώ δεν τους πολέµησα
γιατί δεν είχα γεννηθεί ακόµα. Ούτε ο
µπαµπάς ούτε η µαµά. Η µαµά δεν
ξέρω πότε γεννήθηκε γιατί όποτε τη ρωτάω
«µαµά, πόσων χρόνων είσαι;»
µου απαντάει «µήπως είδες το Βετέξ της
κουζίνας;».
Και τότε όλοι οι Έλληνες ßγήκανε έξω και
φιλιόντουσαν κι εµένα δεν
µου αρέσει να µε φιλάνε οι φίλες της µαµάς
µου γιατί έχουνε σάλια.
Αλλά εκείνη η µέρα ήτανε πολύ σπουδαία και
δεν τους ένοιαζε τους
ηρωικούς Έλληνες που σαλιώνανε ο ένας τον
άλλον.
Και τώρα, από τη χαρά µας ßάζουµε την
ελληνική σηµαία στο
µπαλκόνι. Όµως εµείς δεν ßάζουµε την
ελληνική σηµαία, γιατί όταν
µετακοµίσαµε τη χάσαµε.
Και κάθε 28 Οκτωßρίου ντρεπόµαστε πάρα πολύ,
αλλά τον υπόλοιπο χρόνο
το ξεχνάµε και δεν πάµε να αγοράσουµε µια
καινούργια. Αυτά και ελπίζω
να µην ξαναρθούν οι Γερµανοί. Ελπίζω επίσης
η έκθεση να είναι τρεις
σελίδες και ελπίζω µετά να πάµε στο Βίλατζ
Σέντερ, γιατί δεν έχω δει
ακόµα το Σκούµπι Ντου.
Ζήτω η 28η Οκτωßρίου!
