Η αποστολή μας με την 16χρονη Χριστίνα με έκανε να σκεφτώ για ακόμα μια χρονιά πότε κάποια άτομα θα βάλουν μυαλό.
Κατά τον διαγωνισμό στην Κύπρο διαλέχτηκε ένα απαλό τραγούδι με μηδαμινή σκηνική παρουσία, χωρίς να γεμίζει η σκηνή, απλά να περιμένεις να τελειώσει. Να σημειώσω οτι ίσως αυτό να ήταν το καλύτερο από όλες τις άλλες σαβούρες που ακούστηκαν.
Η κοπέλα μια χαρά, ωραία παρουσιαστικά έκανε ότι μπορούσε, αν και δεν ήταν αρκετά και αυτό για δύο λόγους
- δεν μπορούσε να κάνει πολλά
- το τραγούδι δεν της το επέτρεπε
Φτάνουμε λοιπόν στα ημιτελικά και ειλικριά απορώ αν αρκετοί από εσάς είχατε ελπίδες ότι θα περνούσε στον τελικό της Eurovision.
Και σας ρωτώ. Πώς μπορεί να περάσει ένα τραγούδι που θα είναι το ίδιο με ακόμα 15; Γιατί δεν καταλαβαίνετε όλοι εσείς οι εμπλεκόμενοι ότι η συνταγή σας πλέον έχει χαλάσει;
Και στο κάτω κάτω αν βλέπατε λίγο καλύτερα δεν είναι απλά ένας διαγωνισμός. Είναι ένα δυνατό όπλο για την Κύπρο. Να περάσει το όνομα μας στα εκατομμύρια των τηλεθεατών. Ακόμα να κατανοήσετε πόσο σημαντικό είναι αυτό. Η Τουρκία σας έχει αφήσει χρόνια πίσω αγαπητοί εμπλεκόμενοι. Σωστή αντιμετώπιση, σωστές αποφάσεις, σωστό τραγούδι, συμπάθεια, σωστή εξωτερική πολιτική.
<h3>Για ακόμα μια φορά τραγικό το τραγούδι μας στον τελικό με τα σημάδια της απειρίας εμφανείς.Ακόμα πιο τραγικοί της υπόθεσης είναι όσοι εργάζονται και εργάστηκαν για τον διαγωνισμό αυτό.</h3>
Η διαφορετικότητα και προτωτυπία είναι αυτή που πρέπει να χαρακτηρίζει το επόμενο μας τραγούδι. Ίσως να έφθασε η ώρα των βρακάων.
Τα λέμε στη Νορβηγία.
